წარმოიდგინეთ, იღვიძებთ სუფთა ჰაერზე, თვალის გახელისთანავე თქვენ წინაშე ყაზბეგის ყურეს, დარიალასა თუ გუდაურის მიმართულებით თვალწარმტაცი ხედები იშლება, ესთეტიკური ინტერიერი და დელიკატურად შერჩეული დეკორი თავიანთ როლს ბრწყინვალედ თამაშობენ და დილას მოზღვავებული ბედნიერების ჰორმონით იწყებთ - რა შეიძლება ვინატროთ ამაზე მეტი?
გერმანელმა ფოტოგრაფმა ენდი შვეცმა აფხაზეთში მოგზაურობის ფოტორეპორტაჟი გააზიარა და საქართველოს უმშვენიერეს რეგიონში, რომელსაც თავად მარგალიტი უწოდა, დაგროვებული შთაბეჭდილებების და ემოციების შესახებ უცხოელ მკითხველს უახლესი პოსტიდან ესაუბრა.
ელისონ ტიბალდი მე-4 თაობის ნიუ-იორკელია, რომელიც დაბადებიდან შეპყრობილია საკვებით. ელისონი მოგზაური, მწერალი და ფრილანსერი ჟურნალისტია, რომელიც ხშირად აქვეყნებს ბლოგებს მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნიდან, თუმცა ყველაზე უკეთ ელისონს მაინც მშობლიური ნიუ-იორკის ესმის, იმ ქალაქის, რომელშიც დაიბადა და გაიზარდა და საკუთარი ხელის ხუთი თითივით იცნობს იმ უნიკალურ ადგილებს, რომლებიც თითოეულმა ნიუ-იორკელმა თუ მისმა ვიზიტორმა უნდა მოინახულოს.
მოგზაურების ცხოვრებაში არსებობს ერთი ჯადოსნური მომენტი, როდესაც ახალ თავგადასავალში ფეხის შედგმისთანავე ხვდები, რომ ამ ადგილს ისე ძალიან შეიყვარებ, რომ უკან ძალიან, ძალიან მალე დაბრუნდები და ყველა მოგონებას და ემოციას ხელახლა აუცილებლად განიცდი.
რეალობიდან გაქცევა და რომანტიკული თავგადასავლის მოწყობა ყოველთვის საუკეთესო არჩევანია, იქნება ეს შვებულება თუ თაფლობისთვე. მსოფლიო პანდემიის ფონზეც კი, ორმაგი დოზით ვაქცინირებულ საქართველოს მოქალაქეებს არა ერთ ქვეყანაში შეუძლიათ შესვლა და კუთვნილი დასვენების დღეებით ტკბობა.
2022 წელი განსაკუთრებული ენთუზიაზმით დავიწყეთ, რადგან ვიცით, რომ ამ წელს ჩვენი გეგმების სათავეში სულ მცირე ერთი დაუვიწყარი მოგზაურობა მკაფიოდ, გარკვევით წერია.
ამერიკელი რეჟისორის უილიამ უაილერის რომანტიკული კომედია სახელწოდებით „რომაული არდადეგები“ ყოველთვის იქნება ის ნაპერწკალი, რომელიც პრინცესა ანას და რეპორტიორი ჯოს ისტორიის გამეორებას, იტალიის დედაქალაქში სიყვარულის პოვნას, ვესპათი სეირნობასა და უგემრიელესი ჟელატოს მირთმევას მოგვანდომებს.
„ჩემი ინდოეთის“ აღმოჩენის შემდეგ, ქვეყნის, რომელიც არაერთი წინაღობის მიუხედავად საკუთარი თვალებით ვიხილე და თავდავიწყებით შევიყვარე, ახალი თავგადასავლის საძიებლად მალევე გავემართე და ტაილანდს მივაშურე. სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში მდებარე სახლემწიფო, რომელიც ერთ-ერთ საუკეთესო საკურორტო ადგილად ითვლება, არანაკლებ ემოციური და დასამახსოვრებელი მოგზაურობა აღმოჩნდა ჩემთვის.
The Grand Budapest Hotel ვეს ანდერსონის შემოქმედებაში, ერთ-ერთი ყველაზე დიდებული ქმნილებაა, რომელმაც გამოსვლის დღიდან - დღემდე, საშუალება მოგვცა, დროდადრო რეჟისორის გონებაში შექმნილ წარმოსახვით სამყაროში ჩავკარგულიყავით და ზუბროვკას რესპუბლიკის ნოსტალგიური, რთული სამყაროს დინებისთვის მიგვედევნებინა თვალი, რომელიც არა მხოლოდ მე-20 საუკუნის აღმოსავლეთ ევროპის პრობლემურ ისტორიას ასახავს, არამედ La Belle Epoque-ის ექოსაც წარმოადგენს.
ბავშობიდან მოყოლებული ვოცნებობდი ინდოეთში მოგზაურობაზე, თუმცა, საკმარისი იყო ამის შესახებ ვინმესთან აღმენიშნა, რომ ერთი და იმავე კომენტარების კორიანტელი მოემართებოდა ჩემკენ: სიბინძურე, სიღარიბე, აუტანელი სუნი და დაავადებები, იმასაც ხშირად მეუბნებოდნენ, რომ იქ წასული უკან ცოცხალი ვერ დავბრუნდებოდი.
