ივ სენ ლორანის სახლები პარიზში, ნორმანდიასა და მარაკეშში

მეოცე საუკუნეში იშვიათი იყო დიზაინერი, რომელსაც ინტერიერის მნიშვნელობა ისე ესმოდა, როგორც ივ სენ ლორანს. მისი სახლები უბრალოდ საცხოვრებელი ადგილი არ ყოფილა. პიერ ბერჟესთან ერთად სენ ლორანმა შექმნა სამი რეზიდენცია პარიზში, ნორმანდიასა და მარაკეშში, რომლებიც დღეს არქიტექტორებისა და დიზაინერებისათვის პირადი გემოვნების ერთ-ერთ ყველაზე დახვეწილ მაგალითად ითვლება. ხშირად ამბობენ, რომ ეს სახლები ერთიან ესთეტიკურ სამყაროს წარმოადგენს და თითოეულში სენ ლორანის ხასიათის განსხვავებული მხარე იკვეთება.

1970-იან წლებში, როცა საფრანგეთში ინტერიერის მოდა მოდერნისტული სისუფთავისკენ - თეთრი კედლების, მეტალის ზედაპირებისა და მკვეთრი ფერების მიმართულებით გადაიხარა, სენ ლორანმა სრულიად სხვა გზა აირჩია.

Rue de Babylone: Deco Grand

პარიზში, Rue de Babylone-ზე მდებარე ბინა სენ ლორანის ამ სამყაროს ცენტრი იყო. 1970 წელს შეძენილი ბინა უკვე იყო ფრანგული არტ-დეკოს სტილში შესრულებული. ხის პანელები, რომლებიც 1920-იან წლებში ჟან-მიშელ ფრანკმა შექმნა, ინტერიერს განსაკუთრებულ იერს აძლევდა. თანამედროვე სტილის მიხედვით გადაკეთების ნაცვლად, სენ ლორანმა ოთახები იშვიათი ავეჯით, თანამედროვე ხელოვნების ნიმუშებითა და საგულდაგულოდ შერჩეული დეკორატიული ნივთებით შეავსო.

კონსტანტინე ბრანკუზის სკულპტურები გოიას ნახატების გვერდით იყო განთავსებული. ჟან დიუნანის ნივთები პიკასოსა და მონდრიანის ნამუშევრებთან ერთად იყო წარმოდგენილი. ბინა ცნობილი გახდა არა მხოლოდ თავისი გამორჩეული კოლექციით, არამედ იმ ატმოსფეროთიც, რომელიც იქ სუფევდა.

სტუმრებს განსაკუთრებით ამახსოვრდებოდათ ყვავილების სურნელი, რბილი განათება და ის განცდა, რომ ეს სივრცე მხოლოდ შთაბეჭდილების მოსახდენად არ იყო შექმნილი. აქ სენ ლორანი და ბერჟე მასპინძლობდნენ მხატვრებს, მსახიობებს, კოლექციონერებსა და მეგობრებს. ბინა გვიანი მეოცე საუკუნის პარიზის ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ სალონად იქცა.

Château Gabriel

პარიზის ბინა თუ კულტურულ და ინტელექტუალურ ცხოვრებასთან იყო დაკავშირებული, Château Gabriel, რომელიც სენ ლორანმა 1980-იანი წლების დასაწყისში დოვილის მახლობლად შეიძინა, რეალობისგან გასაქცევ ერთგვარ ნავსაყუდლად იქცა. სახლის დიზაინი მან მარსელ პრუსტის სამყაროთი ინსპირეირებულმა შექმნა, რომლის წიგნებს დიზაინერი ხშირად კითხულობდა.

საძინებლებს პრუსტის „დაკარგული დროის ძიებაში“ პერსონაჟების სახელები ერქვა. ოთახები გაფორმებული იყო ანტიკვარული ავეჯით, ფაიფურით, გობელენებითა და წიგნებით. იქ ყოფნა სხვა ეპოქაში გადასვლის განცდას ქმნიდა.

მხედველობის შესუსტების შემდეგ ბაღიც ისე მოაწყვეს, რომ იგი მხოლოდ თვალით კი არა, სურნელითა და შეხებითაც აღქმულიყო. ძლიერ სურნელოვანი ყვავილები დარგეს ფანჯრებთან და ბილიკებთან. მეგობრები ამბობდნენ, რომ ამ სახლში სენ ლორანი თითქოს საკუთარ წარმოსახვაში ცხოვრობდა და მოდის სამყაროს ხმაურისგან დაცული იყო.

La Villa Oasis in Marrakech

მარაკეშში სენ ლორანის ხასიათის ყველაზე ემოციური მხარე გამოჩნდა. დიზაინერი ამ ქალაქს პირველად 1966 წელს ეწვია და შემდეგ ხშირად ამბობდა, რომ სწორედ აქ შეიცვალა მისი ფერის აღქმის უნარი.

1980 წელს მან და პიერ ბერჟემ Villa Oasis შეიძინეს, რომელიც Jardin Majorelle-ის ტერიტორიაზე მდებარეობდა. ბაღი მხატვარ ჟაკ მაჟორელს ეკუთვნოდა და მოგვიანებით წყვილმა იგი დანგრევას გადაარჩინა და აღადგინა.

ვილა თავისუფლების სივრცედ იქცა. ინტერიერი სავსე იყო ლურჯი, წითელი და ყვითელი ფერებით, მაროკოული კერამიკით, ხის ნაკეთობებითა და ევროპული ანტიკვარიატით. სენ ლორანის დროს აქ ცხოვრება ნელი რიტმით მიდიოდა. დილა მუშაობას ეთმობოდა, სადილი დიდხანს გრძელდებოდა, მუსიკა კი გვიან ღამემდე ისმოდა.

სენ ლორანი აქ ხშირად ხატავდა მეორე სართულზე, პატარა ოთახში, რომელიც ბაღს გადაჰყურებდა. იქ იდგა საგნები, რომლებიც მას ალჟირს, მაროკოსა და ხმელთაშუა ზღვას ახსენებდა. სტუმრები ამბობდნენ, რომ დაძაბულობა, რომელიც პარიზში მისთვის ჩვეული იყო, აქ ქრებოდა. მარაკეშში იგი მშვიდი იყო.

დიზაინის ისტორიკოსები ხშირად ამბობენ, რომ ეს სამი სახლი სენ ლორანს უკეთ ხსნის, ვიდრე ნებისმიერი ბიოგრაფია. პარიზი მის დისციპლინას აჩვენებს, ნორმანდია მის ნოსტალგიას, მარაკეში კი მის სიყვარულს ფერისა და თავისუფლების მიმართ. ერთად ისინი ქმნიან სრულ სამყაროს, რომელიც ტენდენციებით კი არა, შინაგანი გრძნობით იყო აგებული. ამიტომაც მრავალი წლის შემდეგაც დეკორატორები, კოლექციონერები და დიზაინერები ისევ უბრუნდებიან ამ ინტერიერებს. არა იმიტომ, რომ ისინი ფუფუნებას ასახავენ, არამედ იმიტომ, რომ აჩვენებენ, როგორ შეიძლება სახლი იქცეს იმ ადამიანის პორტრეტად, ვინც მასში ცხოვრობს.